کتاب “انقلاب آرام ایران؛ سقوط حکومت پهلوی”در قالب رویکردی بدیع و نقادانه روندهای سیاسی و فرهنگی ایران طی دوران پهلوی را مورد تحلیل قرار میدهد و روایتهای غالب ازجمله غربگرایی حکومت پهلوی طی دهههای چهل و پنجاه شمسی را به زیر سوال میبرد.نگارنده در این اثر تلاش دارد که نشان دهد چگونه رژیم پهلوی بهرغم اینکه ظاهراً خط مشی تجددمابانه در پیش گرفته بود اما به وسیله ترویج و حمایت از گفتمانهای مبتنی بر غربزدگی،انگارههایی را با ماهیتی تجددستیز و غربستیزانه برای هویت حکومت خویش برسازی کرد و ناخواسته منجر به شکلگیری بدیلهای ایدئولوژیکی برای حکومت خود شد و عرصه را برای مشروعیت یافتن مخالفان بنیادگرای خویش آماده ساخت.این کتاب با واکاوی تحولات فرهنگی در دوران پهلوی و بازخوانی نگرش اندیشهورزانی همچون احمد فردید،جلال آلاحمد،علی شریعتی،احسان نراقی…بر این باور است که حکومت محمدرضا شاه با همراهی برخی نخبگان به واسطه قماری ایدئولوژیک،انقلابی آرام را در بطن جامعه مدنی سکولار و مذهبی آن دوران بنیان نهادند که سرانجام مسیر سقوط حکومت را هموار کرد.